De avonturen van Dodomauritius!

De zondagmarkt van Aubel is een echte “terroir” markt. Uit de brede regio komen producenten van ambachtelijke delicatessen (veel bio!) naar Aubel afgezakt om hun waar aan te prijzen. Er zijn weinig markten die me op culinair vlak zo aanspreken! Omdat Aubel een grensstadje is, spreekt men hier Waals, Vlaams, Nederlands en Duits (samen met een onbegrijpbaar dialect) door elkaar alsof het een lieve lust is. Pékêt- en jenever-stokers staan hier broederlijk naast elkaar, samen met de geitenboeren uit het Nederlandse Vaals en het Waalse Bernister. De Limburgse appeltaartbakker keuvelt gezellig met een patattenmarchand in een onbegrijpbaar kouterwaals. We zijn hier eeuwen verwijderd van de politieke strijd tussen Walen en Vlamingen. Niet dat het politiek geklungel geen gespreksthema is op de zondagmarkt; in tegendeel, in een regio waar men van nature Europees denkt is het onbegrip voor het huidige politiek surrealisme erg groot. Ook het Vlaams-nationalistisch fabeltje dat alle walen liever lui dan moe zijn, sneuvelt hier in geen tijd. Naast de commercanten op de zondagmarkt vind je in de Aubelse suburb bedrijfjes die goed bezig zijn. Wie kent de Kidibul van Stassen, de merknaam “Porc d'Aubel" en de stropen (plakmoes) van de Nyssens of Meurens niet? Van toerisme hebben ze ook (Herve)kaas gegeten, eindeloos wandel en fietsplezier (uitstekende bewegwijzering en kaarten inbegrepen), gezellige brasserieën en een vriendelijk volkje; wat wil de toerist nog meer? Wie beweert dat ze in deze levendige regio moeite hebben met financiële responsabilisering? Waarom zijn “we” die Walen liever kwijt dan rijk? Wat loopt er mis in dit landje? Hoe langer ik hier rondloop hoe meer Belg ik me voel...

Hier is het even stil geweest. Het voordeel van een blog is dat je als auteur kunt bepalen wanneer je een bericht plaatst zonder daar enige verantwoording voor hoeft af te leggen...

De laatste schooldag van juni is voor de dagelijkse treingebruiker altijd weer een belevenis. Je krijgt er een bizarre mix van kakelende jonge dames op weg naar de rapportenafhaling en de eerste toeristen, in topje, bermuda en teenslippers, op weg naar Zaventem en zonniger oorden. Beide bevolkingsgroepen vertonen duidelijke verschijnselen van acute stress, elk met hun eigen redenen. Haal ik mijn vliegtuig? Ben ik gezakt voor Frans? Waar kan ik mijn valies kwijt op die stomme trein? Heb ik tegen dit weekend al een zomerlief? Eens je als vaste treingebruiker een plaatsje hebt weten te veroveren op de overvolle trein kan je volop genieten van dit schouwspel. Weet je geen zitje te bemachtigen dan sta je doorgaans in de gang, gedrumd tussen gigantische valiezen, terwijl de wc deur op en toe klapt,  met één wang geplakt tegen het raampje, net iets minder te genieten. Dit jaar droeg de NMBS aardig haar steentje bij en halveerde zonder pardon het aantal wagons op die laatste schooldag. Je voelt  je meteen in vakantie op een Grieks eiland terwijl je op weg bent, met het openbaar vervoer, naar de locale markt. De ene helft van de bus is gevuld met bezwete toeristen, de andere helft is gevuld met tenen kooien waarin slachtrijpe kippen ongegeneerd een kakelconcert ten beste geven. Hier en daar merk je tussen de kooien enkele autochtone dames, netjes in het zwart. De geur van zweet en kippenstront is er dominant en de airco laat het afweten. Ja, de laatste schooldag is voor de forens altijd weer een belevenis.

En dan is juli daar!

Op het eerste zicht geen verschil met de vorige maanden: 6u30 opstaan, douchen, ontbijten, de pot op, snel de krant halen en nog sneller naar het station…

Maar de slaapkamerdeuren van de kinderen blijven angstvallig dicht en ook je onderwijzende vrouw draait zich nog even in het warme bed. En dan weet je het, ’t is vakantie (toch voor mijn gezin)… In het station zijn de kakelende jonge kippen afwezig en heerst een desolaat gevoel. Hier en daar een mijnheer met aktetas en enkele jonge mannen met rugzakken en kletterende gamellen.

Op zo’n moment voelt een mens zich de enigste die nog tot de werkende bevolking behoort. Een triest gevoel is dit. Ook hier draagt de NMBS haar steentje bij tot het welzijn van haar geabonneerde gebruikers, in juli schrapt men een aantal treinen en wil het nu toch wel lukken, toevallig ook je vaste trein huiswaarts. Het is nog even tandenknarsen…

Maar we laten het niet aan ons hart komen, vroeg of laat is het toch zover: mijn congé!

En dan kunnen de koffers niet vlug genoeg gepakt worden om met bermuda, marcelleke en teenslippers te verdwijnen richting zonnige zorgeloze zuiden. Met de wagen, we laten de trein thuis dit jaar…

Eens ik in het zuiden beland ben, schakel ik meteen over op het luie ritme dat mijn gezin zich al een tijdje eigen heeft gemaakt. Voor 9u uur blijft alles muisstil in ons vakantiehuisje. Niet dat we nachtbrakers zijn. Integendeel. ’s Avonds bij de minste geeuw vertrekken we in karavaan richting slaapkamers.

Ons vakantieritme is alleen niet bevorderlijk voor mijn fietsambities. Om 10u gaan de temperaturen daar vlotjes boven de 25 graden en als je dan nog wil vertrekken dan lig je gegarandeerd 2 uur later halfdood onder een plataan met in iedere hand een leeg geknepen bidon. Dus rest me niet veel keuze en moet ik zoals op een verfoeilijke werkdag mijn wekker het plezier gunnen om, even na zessen, mijn humeur te verpesten. Tegelijkertijd draaien mijn 4 gezinsleden zich dan om in bed en ronken vervolgens naarstig verder. Dat pa voor “hen en haan” uit zijn bed sukkelt is zijn probleem…

Maar het loont telkens de moeite! Fietsen in het zuiden van Frankrijk is keer op keer een feest. Dus gaat ook dit jaar de fiets mee en dus zal ik ook dit jaar regelmatig vroeg uit de veren moeten, of beter gezegd, mogen.

Maar hier kan de NMBS mijn dag niet verpesten. Dat is nu vakantie zie!

Diksmuide, zaterdag 30 mei, 7u00. slaapdronken probeer ik een glimp op te vangen van het weer. Het ziet er goed uit! Ik slenter naar de WC en zet me op de pot. Fokkie nodig…

Diksmuide, 9u00. We vertrekken! 3 dagen fietsen, een feest! Het feest! Doel dit jaar is “Les 7 Vallées, een stukje nog onbekend Noord-Frankrijk…

Oost-Cappel, 10u15, 32 km. We rijden met “de wind in ’t gat” Frankrijk binnen. Een zonnecrèmepauze  wordt ingelast. Een oud ventje stopt met gras maaien om ons beter te kunnen bekijken, “bonjour”…

Winnezeele, 11u, 45 km. Op zoek naar een café komen we in een feestend dorp terecht. Vandaag rommelmarkt en optreden van de plaatselijke majorettes.

Cassel, 12u, 56 km.  Het blijft leuk om de kasselberg te beklimmen. Via de Porte d’Aire razen we terug naar beneden en breken we ons snelheidsrecord van de dag: 54km per uur. Een vluchtheuvel laat me even vliegen…

Oxeläere, 13u, 66 km. Tijd voor de innerlijke mens in Estaminet “le chat qui pêche”! Carbonades Flamandes met frieten en een frisse pint, het is niet bepaald koereurskost.

Le Bourbourg, 14u45, 72 km. We houden halt in het “bois de 8 rues”, verborgen in het bos ligt een volledige V2-lanceerbasis. Ooit bevolkt door “den Duits”, uitbundig gebombardeerd door de Engelsen en nu heerst er het kikkervolk met uitbundig gekwaak. Mooi!

Thiennes. 15u30, 80 km. We bereiken “la Lys” of “de Leie” en volgen het jaagpad richting Aire-sur-la-Lys. De frieten liggen net iets te zwaar op de maag.

Aire-sur-la-Lys. 16u, 86 km. Aire heeft alles om een aangenaam stadje met Middeleeuwse allures te zijn ware het niet dat koning auto hier heerst. We vluchten weg en volgen de “Tour de la Lys”. De stukken offroad volgen elkaar nu snel op.

Marmetz, 17u, 104 km. We zijn vandaag, door de gunstige wind, wat overmoedig en de kilometers lopen daardoor op. Teveel bokkensprongetjes links en rechts. We ploffen ons neer op een terras en ik probeer de inspanning goed te maken door enkele frisse pinten achterover te slaan. We zijn op geen 10 kilometer van ons eindpunt denk ik, niet vermoedend dat het venijn in de staart zit…

Longhem 17u55, 110km. Ik vergaap me aan de terrils, zwarte bergen steenkoolstof.

Auchy-au-bois 18u20, 115km. Eindelijk aangekomen. De voorbij 10 kilometer waren, zacht uitgedrukt, pittig. Dat belooft voor morgen!

Auchy-au-bois, zondag 31 mei, 9u. Lekker geslapen, daar zaten de streekbiertjes voor iets tussen? We verzamelen op de binnenplaats met zijn vieren voor een dag “rollebollen” in de heuvels en dalen van “les 7 Vallées”.  Mijn plan is om er vandaag 90 kilometer te doen. De vrienden verklaren me zot en reduceren mijn ambities tot, maximaal, 70 km. “Meer dan voldoende op dit terrein”, hoor ik ze eensgezind kraaien.

Lisbourg, bron van de Leie, 20 km, 11u. Amaai, ons Heuvelland verbleekt bij deze bergskes.

Zou ik mijn lege bidons vullen met bronwater?

Azincourt, 30 km, 12u, ik bestudeer de “table d’orientation”, hier vochten in het jaar 1415 de Engelsen en de Fransen een bloedige veldslag uit. Ik probeer het me voor te stellen maar een gigantisch graanveld en verder niks maakt dit niet eenvoudig. In de achtergrond draaien de windmolens in bosjes. Ik doe een poging om ze te tellen maar geraak de tel kwijt. Zouden het de windmolens zijn de deze historische veldslag symboliseren?

Azincourt 30 km, 13u. Azincourt ligt op een hoogte en we slaan een veldweg in richting het dal van de Ternoise 10 kilometer verder. Een afdaling van 10 kilometer, yiehoo!

Tilly-chapelle, 40 km, 13u30, We blazen uit aan de oevers van de Ternoise. Zo meteen mogen we weer de heuvels in en wordt het zweten. Een strakke wind op de neus als toemaatje…

Heuchin, 55 km. 15u. We hebben net een helse afdaling achter de rug, ik ben gaan remmen bij 56 km per uur en kom dus iets later dan de anderen in het dorp. Het café blijkt gesloten en dat is slecht nieuws, de bidons zijn helemaal leeg, iedereen staat er bezweet en dorstig bij. Het terrein eist zijn tol…

Fiefs, 65 km, 16u. Eindelijk een café dat open is! En wat blijkt? Er gaat een feestje door! Ik moet me inhouden om de dans niet in te zetten. De pinten volgen elkaar snel op, geen probleem, onze chambres d’hôtes ligt amper 5 kilometer verder. Laat nog maar een paar pintjes komen!

Bois de Baillieul (net buiten Fiefs), 66 km, 17u. “Seffens zijn we thuis mannen”, wat licht in het hoofd, neem ik mijn vrienden nog even mee in het bos voor een klein ommetje…

Sains-lès-Pernes, 70 km, 17u20. Ik zie het kerkje van Auchy al voor me!  En vraag me tegelijk af waarom we weer windmee rijden… Dan merk ik samen met mijn fietsmaatjes het bord < Sains-lès-Pernes> op. De kaart wordt me ontnomen. “Verdomme, nog minstens 15 kilometer”, hoor ik roepen.

Daarom, reden we weer windmee…

Auchy-au-bois, 84 km, 18u15. We ploffen ons in de terrasstoelen neer en laten het bier aanrukken. Ik vraag me af waar we in dat bos misreden zijn…”84 kilometer, jij wilt toch altijd je zin”, hoor ik iemand zeggen. Er ontstaat een gesprek waarbij ze bepalen welk coëfficiënt je moet gebruiken om het reëel aantal kilometers in te schatten in vergelijk met de door mij opgegeven kilometers. Laat ze maar doen, ik heb mijn zin.  

Auchy-au-bois, 1 juni, 9u. Nog even met madame Gina op de foto. We checken onze fietsen en maken ons klaar om huiswaarts te keren. Nog 90 km voor de boeg eer we zover zijn.

Saint-Hilaire-Cottes, 9u30, 10 km. We maken terug aansluiting op de “Tour de la Lys”. We gaan dit GR-pad volgen gedurende 20 km. De zon is terug van de partij, dat wordt genieten. Bovendien is het van hier af terug vlak tot aan Baillieul.

Saint-Venant, 10u30, 32km. We pikken een terrasje mee. Ik geniet nog even van de voorbije kilometers waarbij het ene veldweggetje het andere opvolgde. Leuk rijden!

Fôret de Nieppe, 11u30, 40km. Muggen! Weg, en vlug!

Nieuwkerke, 13u. 56 km. Tussen Baillieul en Nieuwkerke bleek het toch weer aardig bergop. De wind staat strak. Ik geniet op Belgisch grondgebied van een Duvel. “we hebben toch weer meer kilometer dan voorzien?” vraagt iemand. “Gebruik mijn coëfficiënt”, murmel ik.

Ieper, 15u, 74 km. Lood in de benen. We houden de snelheid laag, 18 per uur is voldoende.

Diksmuide, 17u, 98 km. Het is nog volop feest in ’t stad. Ik verkies de kalmte van mijn tuin boven het feestgejoel. Sssst, ik schenk mezelf een Duvel uit. Het was mooi geweest, net geen 300 kilometer, het is genoeg. Waar gaan we volgend jaar heen?

Vélotastisch! Over enkele weken komen mijn persoonlijke hoogdagen eraan. 3 dagen onbezorgd fietsen met een paar vrienden, copains van het eerste uur, het is al jaren een unieke ervaring. Niet alleen de 3-daagse zelf maar evengoed de voorbereidingen ernaartoe zijn 100% genietbaar. Het kiezen van de bestemming en de bijhorende discussies, het uitstippelen van de route, het gefilosofeer aan de toog over de ideale bandenkeuze, het googlen naar overnachting, het zijn geen wereldverbeterende toestanden maar ze maken allemaal deel uit van het avontuur. We zwijgen dan nog over het proces dat nagenieten noemt en maanden duurt.

Dit jaar kiezen we terug voor het noorden van Frankrijk, streek van duizend en één “pays” en evenveel “territoires”. Streek waar geen fietspaden zijn en alleen de leraar Frans het franse woord voor fietspad kent. Een streek die men tot op vandaag -maar hoe lang nog?- vergeten is om toeristisch uit te melken. De streek waar iedere passant u verwelkomt met een gemeende “bonjour!”

De auto blijft thuis, we geven vrouw en kinderen een afscheidszoen en springen als hinden onze fiets op om westwaarts te rijden. Eerst dwalen we nog even door onze eigen Westhoek om dan ongemerkt “Le Westhoek” binnen te rijden. Hoogtepunt wordt de Cassel waar we, genietend van de gedachte vandaag hier geen ommekeer te moeten maken, verder van huis wegrijden.

Aan de grens van het historische Vlaanderen steken we de Leie over en gaan opzoek naar <Les sept Vallées>. Daar waar kleine riviertjes tijdloos verder kabbelen, de mysterieuze bron van de Leie ligt, waar de Engelsen en Fransen ooit een veldslag uitvochten en daar waar Bourgondiërs  hun buitenverblijf hadden.

Niet in Bergues maar daar wordt het Ch’ti gesproken, wat de gelijknamige film ook mag beweren.

Het offroad gehalte is er overdonderd en de bewegwijzering van de paden à la Française waarmee we ook nu weer spijkerharde garanties krijgen om te verdwalen, niets  bevorderd meer de sfeer. (Ooit slaagden we erin om geheel onwetend kilometers verder het dorp Escelbecq uit de tegenovergestelde richting terug binnen te rijden in de volle overtuiging in een ander dorp te zijn. Het scheelde geen haar of we zaten nietsvermoedend op hetzelfde terras…)

En de laatste dag, als de heimwee naar huis de kop op steekt, moeten onze vermoeide benen nog de oevers van de Leie, het Nieppebos en de Heuvellandse bergen weten te overwinnen.

Het zijn schoon vooruitzichten…

De strijd rond de fonteinwegel (of voetweg 21) in Wijnendaele kan gerust symbolisch genoemd worden voor de herwaardering van trage wegen…

Het bekrompen gemeentebestuur en een adellijke familie uit de buurt willen deze historisch waardevolle voetweg kost wat kost afschaffen. De ene omdat ze een stukje openbare weg dan niet meer hoeft te onderhouden, de andere omdat ze het nogal hinderlijk vinden dat er een weg dwars door hun privé-eigendom en jachtgebied loopt.

De Houtlandse milieuvereniging voert al jaren een strijd tegen die afschaffingplannen. En terecht als je het mij vraagt.

De fonteinwegel (of dreef) brengt je naar de Roopijpfontein, een bron op de hoogte aan de rand van het Wijnendalebos. Het is een uitzonderlijk mooi pad en aan het brongebouwtje ‘t Fonteintje is het heerlijk vertoeven. Tot laat in de jaren 70 was dit voor veel mensen uit de streek een geliefde zondagsuitstap. Het verontreinigde bronwater bleek het excuus om het fonteinpad af te sluiten…

Prikkeldraad, afsluitingen, borden met de tekst <privé-eigendom>, intimidatie en zelfs onwettige politiebesluiten moesten de passant ontraden om het pad te gebruiken. Toch bleef de Houtlandse milieuvereniging, koppig als ze zijn, maandelijks een protestwandeling organiseren langs de fonteinwegel. Verschillende organisaties, waaronder de vzw tragewegen, plaatsen die acties in de schijnwerpers en met succes!

Vandaag is de fonteinwegel terug (deels) toegankelijk. Met dank aan de Houtlandse milieuvereniging!

Of de fonteinwegel lang open zal blijven is maar de vraag. De fameuze adellijke familie zal het hier zeker niet bij laten. Ze stelden al een alternatief tracé voor… Leuk detail: in 1880 had diezelfde familie een smak geld over om de bron 15 meter te verleggen. Door de ingreep kwam de bron op hun eigendom te liggen…

De fonteinwegel is te bereiken door in de Zuster Clarastraat  (Ichtegem) halverwege de kasseiweg zuidwaarts te nemen.

Het winterseizoen is voorbij.

Traditioneel sluit men deze af met “hét souper” van de club. “Hét souper” wil niemand missen. Alle leden met hun respectievelijke wederhelft of vriendin geven présent. Ze laten zich vaak nog eens vergezellen door pa en ma, mémé, pépé, Bobonne en een achter-groot-nonkel. Voor het bestuur de ‘hoogdag’ van een alweer zoveelste geslaagd seizoen.

Verwacht je niet aan verrassingen op het souper, alle vertrouwde ingrediënten zijn aanwezig. Het jongste en oudste lid worden eervol vermeld en de clubkampioen mag van de voorzitter een waardevol geschenk in ontvangst nemen. Ook de pechvogel van het jaar mag eventjes het podium op en wordt een kartonnetje Leffe aangeboden, het moet en zal het leed verzachten. Over het eten zwijg ik liever; de kok heeft er traditioneel de “het moet lekker zijn maar het mag geen geld kosten” boodschap gekregen. Als enige culinaire creativiteit je ontbreekt dan kom je steeds weer uit op een “garnalencocktailiaans” geïnspireerde menu …  Er is natuurlijk nog de quiz waar ieder jaar weer hevige discussie over ontstaat en een ‘net niet’ vechtpartij de ambiance verzorgd . Halfweg de avond moeten alle leden naar buiten strompelen om licht aangeschoten te lachen naar de fotograaf van de Weekbode. Maar hoogtepunt van de avond is ongetwijfeld de speech van de voorzitter.  In een soort opgekuist West-Vlaams worden de sponsors nog eens uitvoerig bedankt. Het feit dat je een heel jaar met hun naam op je lijf en gat rond fietst vind ik persoonlijk genoeg dankjewel maar soit. Om zeker geen sponsors te vergeten komt het spiekbriefje boven en krijgt de speech enige dyslectische allure. Na de speech en complete afgang van de voorzitter mag je alle gêne overboord gooien en begin je te zuipen ‘gelijk de beesten’ tot de clubsecretaris ingrijpt en iedereen 2 drankbonnetjes geeft ter bescherming van de clubkas. 

Speciale aandacht verdienen de dames, zij kijken er meestal nogal verveeld rond, de meest gebruikte woorden op zo’n avond zijn “derailleur” of “bracket” en deze horen nu eenmaal niet thuis in de standaard woordenschat van een gemiddelde vrouw. Het stinkt op zo’n souper ook behoorlijk naar stoef. Stoef waarmee de jonge coureurs de wederhelften van hun concurrenten proberen te imponeren. Maar gelukkig kan na het souper het zomerseizoen beginnen ook voor de vrouw van de Flandrien. De berg met slijk besmeurde fietskledij van de wederhelft slinkt aanzienlijk en dat is toch weer een pak werk gespaard.

Een week na “hét souper” start “hét zomeruur”…

Hou me dan nog tegen!

Volgens een vriend van mij is de pluviometer een van de meest nutteloze voorwerpen die je in je tuin kan plaatsen.

“Het heeft toch geen enkele zin om te weten hoeveel het geregend heeft?” start hij zijn betoog terwijl hij laagdunkend naar de pluviometer in mijn tuin kijkt. “hola, voor een mountainbiker is het wel méér dan interessant om te weten hoeveel het de voorbije dagen regende. Bij droog weer kun je banden met weinig profiel opleggen en bij nat weer haal je voordeel uit een stevige slijkband, om maar één voorbeeld te noemen” repliceer ik stevig.

“Om te weten of het nat of droog is, kijk ik gewoon naar buiten” antwoordt hij laconiek. En ik krijg meteen de genadeslag: “je gaat me nu toch niet vertellen dat 4 of 7 liter regen je bandenkeuze zal beïnvloeden? Dat maakt toch geen jota verschil uit, nat is nat, punt.”

“kijk naar die koolmezen, volgens mij zijn ze nest aan het maken. Vroeg op het jaar, niet?” verander ik van onderwerp…

Mijn vriend weet gelukkig niet dat mijn eerste werk ‘s morgens door het raam gluren is naar de windhaan op de kerktoren. Hij weet ook niet dat ik ’s morgens, eens beneden,  op 2 verschillende plaatsen, de buitentemperatuur contoleer, een blik op de barometer werp en dan pas de koffiezet aansteek. Hij weet evenmin dat ik, terwijl de koffie staat te pruttelen, de verwachtingen van het KMI, meteo France en Meteo Online met elkaar vergelijk.

Hij weet niet dat ik iedere woensdag, stipt om 12u15, de eerste echt betrouwbare prognose voor het volledige weekend, op de site van het KMI bekijk. Dat ik iedere zondagmorgen en voor elke fietstocht, bij het minste vermoeden van regen, naar de buienradar surf en direct daarna op de webcam bovenop de IJzertoren de windrichting controleer…

Ik denk dat die vriend mij dan zonder verpinken geestesziek verklaard.

Maar die vriend is dan ook geen fervente fietser! Dan zou hij zeker beter weten. Dan zou hij begrijpen dat een fietser enorm afhankelijk is van de weersomstandigheden.

Dan zou hij begrijpen dat enige kennis over de meteorologische omstandigheden van het moment het verschil kan maken tussen genieten en afzien.

Laat ik hem enkele voorbeelden opsommen!

De windrichting. “Als je weet uit welke richting de wind komt, dan kan je een fietstocht zo opbouwen door eerst knal tegen de wind in te rijden. Liefst in een zo recht mogelijke lijn. De terug weg doe je dan laverend met de wind in de rug, dat is pas genieten. Noordenwind? Neem eerst de Frontzate richting Nieuwpoort en keer dan in een slingerbeweging terug. Zuidwester? Volg de Ijzer tot in Roesbrugge! Enzovoort. Natuurlijk kan je de boel gewoon omdraaien maar dan rij je de laatste kilometers windop en dat is bij een stevige bries afzien.

En beste vriend, ooit al eens stil gestaan bij het gegeven dat oostenwind koele landlucht met zich meebrengt en een westenwind doorgaans warmer is? De “Windchill factor” noemen ze dit…Een “windtex”  (sorry voor het techneutentaaltje) kan dan van pas komen…”

De temperatuur. “Doe ik een onderlijfje meer aan? Kies is voor een lange of korte broek? Neem ik een extra bidon met water mee? Vergeet ik mijn zonnebril niet?.... Met gepaste kledij kan je comfortabel rijden bij temperaturen van -5° C. Maar met dezelfde kledij een tochtje doen bij +5° C is je steendood zweten. Enige kennis van de temperatuur is geen overbodige luxe…”

De neerslag. “elementair! En niet omwille van dat onnozele regenjasje dat ik moet meesleuren. Er bestaat een fantastische site: www.meteox.be , dit is de zogenaamde buienradar. Hier kan je 3 uur vooruit, op een kwartier na, zien waar, wanneer en hoeveel het zal regen. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik opsta terwijl het pijpenstelen regent en buienradar me vertelt dat het tegen 8u30 alweer droog wordt. Omgekeerd kan natuurlijk ook, helaas. Met een foutenmarge van een 2tal uur kan je zelfs tot 2 dagen de neerslag gaan inschatten. Ja, je fietstochtjes zo plannen dat je in de best mogelijke omstandigheden rijdt is een fluitje van een cent geworden”.

Maar wat de pluviometer betreft: daar moet ik nog even over nadenken.

“kijk naar de koolmezen, volgens mij zijn ze nest aan het maken. Vroeg op het jaar, niet?” Of hebben ze naar de termijnweersvoorspellingen van het KNMI (dat zijn de beste voor de lange termijn nota bene) gekeken en weten ze dat de lente op komst is?

vrijdag 9 januari 2009. – 9° Celsius.

Ik ben blij dat ik op de trein zit. Het is al de hele week een avontuur om op het werk te geraken. De NMBS maakt er in deze vriesdagen een olympische sport van om de treinen, bij voorkeur onaangekondigd, met vertraging te laten aankomen. Je staat daar dan op het perron dood te vriezen. Af en toe kijkt de stationschef vanuit zijn gezellig verwarmd bureau naar buiten. Wat zou hij zich afvragen terwijl hij door het raam piept? “Hopelijk vriezen ze niet vast aan mijn perron…, het is een hoop werk om ze er terug van te krabben”.

Ik ben dus blij dat ik op de trein zit, een mens is soms content met kleine dingen.

Door het raam merk ik dat de mist voorzichtig opklaart. Onze aardkloot blijkt bedekt met een idyllisch laagje poedersuiker. Ja, het moet leuk zijn om daar nu door te fietsen…

De opziener van de fietsstalling die op normale dagen ieder vertrouwt gezicht mishandeld met een weerpraatje, heeft zich nu verstopt in zijn barak, dicht bij het elektrisch vuurtje.

Ik spring stevig ingepakt mijn fiets op en verdwijn richting werk.

Mijn handschoenen blijken niet te volstaan om de kou tegen te houden en mijn vingers voelen onderkoeld aan. Ook de muts die anders altijd veel te warm is, krijgt vandaag een onvoldoende. Mijn voorhoofd doet pijn van de kou. Ik heb nochtans al mijn aandacht nodig voor de weg. Het fietspad is verraderlijk glad geworden door het idyllisch laagje poedersuiker. “Nee, het is helemaal niet leuk om bij minus 9 graden te fietsen”, bedenk ik.

4 kilometer verder kan ik mijn handen opwarmen aan een mok koffie in mijn bureau. Ik kijk door het raam een probeer me een vastgevroren stationschef voor te stellen.

Mijn lijf gloeit en mijn tenen tintelen, een prettig gevoel. Eigenlijk deed dat fietsritje wel deugd…

Wat bezielt me om in zulke temperaturen telkens weer de fiets op te springen? Een dagelijks kort ritje tussen station en werk, tot daar aan toe. Maar de voorbije weken zijn we bij vriestemperaturen gaan ravotten in de duinen van De Haan, hebben we de Snellegemse bossen onveilig gemaakt, zijn we door de Keiemse polders gesjokt en kon er zelfs een tusseninritje van af langs de Alveringemse kerkwegels, met een wondermooie zonsondergang, tussen haakjes. 

Het vraagt bovendien heel wat concentratie, rij je te snel dan begin je voluit te zweten en koel je vervolgens in enkele seconden af, rij je te traag dan geraak je gewoonweg niet opgewarmd. Als je dan toch dat subtiel evenwicht gevonden hebt tussen snel genoeg rijden om warm te krijgen en toch traag genoeg om je niet teveel in het zweet te rijden, dan en alleen dan, kruipt er een takje in je wiel waardoor je moet stoppen om dat onnozel ding van tussen je derailleur te halen. Dat duurt altijd net lang genoeg om af te koelen en de rest van de rit onnozel van de kou verder te zetten…

Zelfs zonder ‘malchance’ kruipt de kou, eens voorbij de 35 km, in je kleren.

We zwijgen dan nog over de ondergrond, nu eens keihard met gevaarlijke ‘sporen’ en even verder verraderlijk glad. Ook over de ijskoude poolwind en de bevroren drinkbus zwijgen we.

Ik verklaar mezelf iedere keer voor zot en toch kan ik het niet laten. Blijf ik bij “moeder en de stoof” dan begint het iedere keer weer te kriebelen en raak ik mijn humeur kwijt.

Zondag 11 januari. – 4.5° Celsius.

We zijn op weg naar Kemmel waar een toertocht in het heuvelland ons opwacht. Buiten is het nog donker maar de maan verraadt toch al dat het weer stevig gevroren heeft. We zitten ons af te vragen wat ons te wachten staat, op het forum staat dat het onverantwoord is om in zo’n situatie te rijden…Het wordt stil in de wagen.

Er staat een snijdende wind en we verbergen ons in muts, sjaal en Buff. Iemand merkt op dat we, in plaats van onszelf te kwellen, evengoed een bankoverval kunnen doen. Aan de inschrijving staat het vol met ‘Michelinmannekes’, zotten die net zoals ik het niet kunnen laten om de zondag te gaan rijden met hun vélo. Aan de start laten de organisatoren niets aan het toeval over: “opgepast mannen, rustig rijden, het ligt er glad bij!”

Wat doe ik hier toch?

foto: www.mtb-live.com

Tijdens de après weet ik het weer. We staan met blozende wangen, een Duvel in de hand, de tocht te becommentariëren. Al is zowat iedereen meerdere keren op zijn bek gegaan, al waren onze tenen zo goed als bevroren, al hebben we na 25 km moeten opgeven, we hebben ons, zoals kleine kinderen, rot geamuseerd.

 De watermolentjes van Vleteren.

 Koeien in Westouter.

Lente in het Helleketelbos.

En onze regionale trots: de Kemmelberg... 

Al is de moderne techniek de laatste jaren sterk geëvolueerd het plannen van een fietsweekend is geen eenvoudige klus. Een mens moet met nogal wat onberekenbare factoren rekening houden en online routeplanners zijn voor de fietser geen oplossing tenzij je liefhebber bent van autosnelwegen of toe geslibde “nationals”. Een goede voorbereiding is dus belangrijk.

Eerste stap is informatie verzamelen. Iedere organisatie die zichzelf serieus neemt heeft een website en dus kan een paar nachten googlen met een goede fles wijn je aardig op weg helpen. Nogal wat fanatieke fietsers houden er een blog op na, verschiet ik daar van zeg, en zo zal een extra nacht blogsites afschuimen bovenop een bak Duvel zeker een hoop waardevolle informatie opleveren. Natuurlijk heb je ook via je boekhandel het kaartmateriaal besteld waarna je naar stap 2 kan.

Stap 2 is het verwerken van alle verzamelde info. Ik doe dit bij voorkeur met toastjes, tapenade en een stevige Pastis. De kaarten worden opgevouwen op de keukentafel met erom heen alle verzamelde info. Een rechte potloodlijn tussen vertrek en eindpunt maakt het visueel overzichtelijk. Kleurstiften zijn mijn wapens in het aanduiden van interessante locaties en/of routes. Ieder kleur heeft zijn betekenis: groen voor “offroad”, rood voor “road”, geel voor “eet en drinkgelegenheid” en tenslotte blauw voor “interessante plaats”. Na het overbrengen van al deze informatie ziet je topografische kaart er al een stuk kleurrijker uit. Tijd voor nog een Pastis.

Stap 3 is erg belangrijk. Omdat het nu eenmaal onmogelijk is om je volledige kleurboek af te fietsen moet men een selectie maken. Dit vraagt enige concentratie. Een frisse witte Bordeaux van 100% sauvignon zal daarbij zeker helpen. Hier tover ik mijn oranje fluostiftje boven. Eerst worden de hotspots netjes aangestipt en daarna worden deze secuur met elkaar verbonden. Mogelijke alternatieven worden in stippellijn aangeduid. Klus geklaard? Nog niet helemaal…

Stap 4 gaat door aan de toog. Het is de voorstelling van je huiswerk aan de fietsmaten. Je kaart wordt dit maal opengevouwen boven op de toog, omringt door Orval, Duvel en andere favoriete drankjes van de vriendjes.  De cafébaas probeert daarbij met zichtbare ergernis een glas vanonder je kaart te vissen.

Nu breekt een spannend moment aan:

(tromgeroffel)

De topografische ingekleurde kaart van “Le Boulonnais”, het hinterland van de Opaalkust ligt voor ons, onze ogen dwalen dromerig over de kaart, er wordt geslurpt aan een Orval en we dromen meteen terug verder. Na een lange stilte komt het gesprek op gang: “ Interessante route” wordt er gemurmeld, “aantal kilometer denk je?” ,  “niet te onderschatten helling naar het schijnt”… De cafébaas stopt even met vissen achter zijn glas en buigt zich ook over de kaart. Iemand die even verder aan de toog staat en de samenscholing opmerkt schuift eveneens dichterbij en buigt zich over de kaart. Hij moeit zich meteen in ons gesprek: “ dat is een plek om te koesteren zie!” We kijken allemaal bedenkelijk op maar hij gaat onverstoorbaar verder: “echt een prachtige streek. Maar vertel het vooral niet verder anders is het daar straks ook voor de kloten”…

Ik maak van de situatie gebruik: “inderdaad, een plaats om te koesteren en dit vooral niet verder te vertellen…”

Stilte.

“Ok, dat wordt dan de route, daar gaan we heen en laten we er een op drinken” klinkt er verlossend.

“Voor iedereen hetzelfde?” vraagt de cafébaas.

“Voor mijn een Westmalle Tripel” zegt de vreemde.

(klaroengeschal)

Een hotspot is zeker de site van “La Chapelle St.-Louis”, vanuit Tournhem een pittige klim naar Guémy en daarna nog even doorbijten… Deze plaats ooit bezocht door druïden, Romeinen en monniken heeft iets mystieks. Je moet het voelen naar het schijnt…Je hebt er bovendien een adembenemend uitzicht over de Boulonnais.

 

Het was een schoone morgen zoals ze zeggen. De winterzon toonde zich van haar schoonste kant en een temperatuur van wel 7 graden is in volle wintertijd ook schoon om zien. De wind zat misschien wat strak maar je moest al een eersteklas zwartdenker zijn om je daar aan te storen.

Het was een schoone morgen en dus veel schoon volk op toer. Het leek wel of de volledige bevolking op zijn vélo zat. Veldwegels waar je op andere dagen in je bloot gat de Brabançonne kunt zingen zonder dat ook maar iemand je opmerkt, bleken nu drukbereden verkeersaders. Hier en daar zouden verkeerslichten niet misstaan en de veiligheid van de veldweggebruiker zeker ten goede komen. In mijn gedachten fantaseerde ik de verkeersinfo op Studio Brussel: “ten gevolge van een ongeval is er file ter hoogte van de kerkwegel in Moere in beide richtingen. De fietsers worden aangeraden de kerkwegel te verlaten ter hoogte van t’hof van boer Hilaire, net voorbij de stekkerdraad, en de N33 te nemen…”

Op zo’n schoone morgen is een bovennormale mountainbikeactiviteit best te begrijpen, het is nu eenmaal hoogseizoen voor de liefhebbers van het slijk. Maar het kriebelde blijkbaar evengoed bij menig wielertoerist. Normaal zijn die gasten nog in winterslaap tenzij op een schoone morgen in de winter. Het waren niet de zomerse kuddes die voorbij zoefden, eerder kleine groepjes die dartelden over het asfalt, één en al contentement. Hier en daar viel nog een vetkwabje te bespeuren maar in hun ogen stond vastberaden te lezen dat ze binnenkort weer aërodynamische en afgetrainde machines zullen zijn.

Ze bleken wel stevig ingepakt die wielertoeristen. Terwijl hier en daar al een mountainbiker, gezien de abnormale warmte, durfde zijn korte broek te etaleren leek het wel of zij 7 mutsen over elkaar hadden aangetrokken.

Het is toch een verschil.

Ook de recreatieve gelegenheidsfietsers bleken massaal op pad. Het kenmerk van die groep is hun diversiteit. Van de blitse hightech uitgeruste senior tot de schoolmeester die zich op een “koerost” en oorverdovend piepend ding voortbeweegt. Een ding dat vaag iets van een vélo wegheeft. Daarbij zwabbert achteraan een halfbeschimmelde fietstas die duidelijk maakt dat tas en fiets ongeveer 364 dagen per jaar achteraan in het verste kot staan. Het enige dat blinkt is de fietsspeld die rond zijn rechter broekspijp spant.

Gelukkig is er binnen deze categorie ook echt “schoon volk” zoals de Gistelse chiro, allemaal netjes in fluojasjes, of het kroostrijke gezin, pa voorop en ma die, lichtelijk gespannen, de rij afsluit. Laten we vooral ook de madammen met de pekinees vooraan in het mandje en de linksrijdende giechelende bakvissen niet vergeten.

Tot slot is er de categorie voetgangers. De wandelaar met labrador, de hardloper die dankzij zijn riem met drinkbussen meer lijkt op een zelfmoordterrorist, opa met de stok en het koppeltje dat plots in de struiken verdwijnt. Enige voorkeur genieten de joggende jonge dames waarbij de op en neer springende tetjes een alleraardig zicht zijn…

Ja, op zo’n schoone morgen is er veel schoon volk op toer en al moeten we vaststellen dat we met wel heel veel in een heel klein landje leven, het was een gezellige morgen.

foto: mountainbike.be/toertocht Klerken

“Ik heb de zomer met reizen doorgebracht en ben halfweg mijn achtertuin geraakt…”

Nu de 5^de editie van onze omzwervingen doorheen Vlaanderen in zicht komt, is het altijd goed eens stil te staan bij ons oorspronkelijke doel. Daarvoor moeten we even teruggaan in de tijd, een winterse avond, ergens in het prille begin van 2004. We zitten aan de toog van steeds hetzelfde café en, toen ook al, met een stevige pint in de hand. De zomer ervoor was onze passie voor de vélo in alle hevigheid opgelaaid. Vele zomerse avonden verkenden we onze “terroir” en we maakten steeds weer dezelfde vaststelling: jaar na jaar maken we verdere reizen, rijden nachten aan een stuk naar verre bestemmingen, nemen vliegtuigen naar exotische oorden maar we beseffen geeneens hoe boeiend en charmant onze eigen streek wel is.

Die gedachte deed bij ons een idee opborrelen: laten we Vlaanderen en zijn grenzen ontdekken. En welk vervoermiddel past perfect bij dit doel? Juist! We voelden ons meteen “hedendaagse” ontdekkingsreizigers op zoek naar onontdekte gebieden…

Het antwoord op de vraag of we terug over de Schreve gaan was vlug gegeven. “Vaneigens”, klonk het in koor. Maar over het hoe, wat, waarmee en wanneer moest eerst, zoals de traditie het voorschrijft, stevig gedebatteerd worden.

In het vuur van dit debat verschenen plots die verre oorden als mountainbike paradijzen, allemaal over de Schreve. En gezien de afstanden naar deze fietswalhalla’s bleek plots de auto het perfecte vervoermiddel…Ook dat is over de Schreve, maar figuurlijk dan!

En al zijn Ardennen, Vogezen en zuiderse streken het neusje van de zalm, wij hebben een doel: vertrekkende vanuit ons Diksmuids vélokot Vlaanderen, onze achtertuin, en zijn grenzen verkennen!

Voor de 5^de editie gaan we op bezoek bij onze Franse buren aan de Opaalkust en zijn hinterland, ooit een stukje Vlaanderen geweest…Daar geraken “kost” ons een dagreis fietsen. Maar het is met ons vélo en dat alleen al maakt het de moeite waard!

En dan was daar dat magische moment. Met zijn vieren rond de toog elk met een stevige pint in de handen. De verhalen borrelden even onverwacht als onvermijdelijk op. We lachten met onze stommiteiten, we prezen onze kleine overwinningen en we mijmerden over de mooie momenten: het lekkere bier 3 Monts op de vele terrasjes, de vettige bossen van Eperlecques, de scherpe smaak van een Boulette D’avesnes, de locale schone van 77 in Tourneghem of het mysterieuze briefje van een verliefde Française…

En dan was daar dat magische moment. Dinsdagavond 27 november 2007. 21u23 en 47seconden bij benadering weliswaar. We schoven onze barkrukken wat dichter bij elkaar en stelden die ene vraag: gaan we terug? Nee, nee, we bestelden er eerst nog één en kropen dan pas wat dichter bij elkaar. Enige historische correctheid is hier op zijn plaats.

En dan was daar dus dat magische moment waarop we ons de vraag stelden: “gaan we terug over de schreve?”

Of ik niet wou deelnemen aan de Beach Endurance? Is er dan één goede reden waarom ik wel zou deelnemen aan die strandrace?, repliceerde ik.  Doe het voor de fun, je moet dat eens meegemaakt hebben. Doe het voor de kick, het is een geweldig gevoel. Ik tegenargumenteerde dat dit een uithoudingswedstrijd is voor afgetrainde sportievelingen en ik niet bepaald aan dit profiel beantwoorde. Nee, zo zot krijg je me niet! Twee Duvels later kregen ze me zo zot…

De week ervoor stond in het teken van de voorbereiding. De fles rode wijn aan tafel maakte plaats voor een fles water, de fiets kreeg een grondige beurt, op het mountainbike forum startte ik een topic over “hoe overleef ik een strandrace”, de juiste bandenkeuze werd ingeschat, ik liet me adviseren over de bandendruk en andere trucjes, ik spoelde iedere ochtend mijn neus met fysiologisch zeewater, ik kroop op tijd in bed…

Zondagochtend de 18^de, na een stevig ontbijt, kreeg ik dan uiteindelijk het gevoel er min of meer klaar voor te zijn. Mijn doel: de Beach Endurance uitrijden binnen de tijdlimiet van 3u30. Een gemiddelde van 15 per kilometer om goed 52 kilometer strand te overbruggen, dat leek me haalbaar.

En dan sta je daar tussen 1500 andere bikers. Op het strand te drummen. Wachtend op het startschot. Rondkijkende op zoek naar andere dikbuikige gelijkenden. Maar nee, allemaal behoorlijk afgetrainde mannen en vrouwen…De zon verdwijnt regelmatig achter de wolken, het is kouder dan gedacht en de wind snijdt in momenten stevig.

De eerste ronde. De ontnuchtering…

12u00, start! Als opwarming serveert men je 5 volle kilometers langs de vloedlijn richting Bray-Dunes. Een bizar zicht. Een lint van 1500 fietsers slingerend over het strand. Het strandwater pletst regelmatig in mijn aangezicht en ik besef dat het nog knap lastig zal worden. Na de dijk van Bray-Dunes stormen we terug het strand op en dan wordt het… Lopen! Waarom heeft niemand me daar over ingelicht? Iedere ronde mag, of beter moet je zo’n 7 keer de fiets af en door een strook mul zand lopen. De gevolgen blijven niet lang uit, nog voor het einde van ronde 1 mag ik aan de kant met krampen. Ik besef dat hier blijven staan het einde betekent en spring tandenknarsend  terug de fiets op. Wat een toestand.

De tweede ronde. De twijfel.

Mijn voeten zijn versteven van de kou. De wind is nog harder komen aanzetten en dat stomme lopen hangt me de keel uit, iedere keer weer van en terug op mijn fiets, ik krijg keer op keer krampen. Verdomme, na deze ronde hou ik het voor bekeken…

Overal volk en gejuich. Vlaggen en applaus. Bravoo! Allez! Ik wordt gepasseerd door de eliterijders die hun eindspurt zijn gestart, een sprint over een strook van 500 meter mul zand. Al staat dat volk daar niet voor mij te juichen ze geven met toch de moed om door te gaan. Bovendien blijkt mijn tussentijd niet zo slecht, eindigen binnen de tijdslimiet is nog steeds haalbaar…

De derde ronde. De hallucinatie.

Voorbij het podium kom je plots in een andere wereld terecht. Weg volk, weg gejuich, weg aanmoedigingen, iedereen naar huis, de top 100 is binnen, de rest interesseert hen geen zak en het is bijtend koud. Ver voor je zie je een lotgenoot zwoegen en achterom is er ook nog een eenzame ziel die met de moed der wanhoop probeert vooruit te geraken. Ondertussen is de organisatie naarstig de hekkens en pijlen aan het verwijderen. Het hotdogkraam sluit zijn luik, de opkuis ploeg is gestart…Het is een hallucinant beeld. Voor de laatste maal volg ik de vloedlijn richting Bray-Dunes. Verstand op nul als een slak vooruit kruipend. Een Rode kruis 4X4 komt naast me rijden en 2 rondborstige dames kijken me door het raampje meewarrig aan. Ik steek mijn tong uit en weg is de 4X4. de loopstroken worden wandelstroken en ik geraak nog amper op mijn fiets.

En dan komt daar eindelijk die laatste strook van 500 meter mul zand vlak voor de finish. Geen mens te zien en dus moedig ik mezelf aan. Alléz, je bent er bijna! Volhouden. Nog 500 meter, nog 400, nog 300, nog 200, de laatste 100! De eindmeet! De klok heeft drie uur, tweeëndertig minuten en drieëntwintig seconden aan…

Weeral de “blues”?

Ik geef het toe, het gaat niet goed met mij. Ik zit namelijk in een identiteitscrisis. Is het midlife of penopauze? Voor de penopauze is het nog te vroeg, hoop ik. Al weet ik niet echt wat ik me daarbij moet voorstellen.

Feit is dat ik verscheurt van twijfel rondloop over mijn vélotieke ambities. Ik overweeg zelfs deze blog compleet te deleten. Naar de verdoemenis ermee! Wie leest deze flauwekul nog? Terwijl mijn kookblog over de 50000 hits haalt en, niet gezeverd, gelezen wordt tot in Qatar. Voila.

Deze culinaire driften doen natuurlijk geen goed aan mijn fysieke toestand. Vroeger viel er best te leven met die “sportieve” paradox. Mijn weelderig lichaam is nooit gevraagd geweest voor de laatste campagne van Sportlife of Bioracer, dat is waar. Maar ik kon nog netjes mee in het kielzog van de club. En geef toe, de rode lantaarn is misschien niet de meest prestigieuze titel maar het is wel een titel.

Vandaag kan ik zelfs geen aanspraak meer maken op deze titel. Zo hopeloos achterop huppelen, dan wordt je gewoon vergeten. Het water van de douches heeft alweer koud tegen dat ik eraan kom!

Onbegrijpelijk als je weet dat ik een goede maand terug op zondagochtenden met de vingers in mijn neus wel 100 km op de weg afbolde. Genietend van de rust en de kalmte. En vaak ook de eenzaamheid.

Ik hoor u nu zeggen dat daar weinig kunst aan is met die gladde bandjes en dan heb je wel voor een stuk gelijk. Maar 100 km is ook niet niks, zeker niet met een Duvel of twee halfweg.

Er is natuurlijk een groot verschil tussen het veld en de weg. Met gelijke tred langs landelijke wegeltjes dwalen vraagt misschien uithouding maar is niet te vergelijken met de uitputtende en steeds wisselende fysieke inspanningen in het veld.

Toegegeven ik ben gaan genieten van de geur van asfalt en glad beton…Maar een wielertoerist dat word ik nooit!. Met een complete kudde de nationals onveilig maken? No way! Met mijn kop tussen mijn benen verdwaast vooruit stuiven zonder omzien. De gedachte alleen al!

Tegelijk, terwijl vroeger de geur van modder me deed trillen van opwinding, krijg ik er nu soms kippenvel van. Zijn mijn dagen in het “vélo tout terrain” wereldje geteld? En wat moet ik dan doen?

Een leven zonder dat véloke kan ik me ook niet voorstellen…

Zo’n hybride kan een oplossing zijn. Deze beestjes zijn half gemaakt voor op de weg en half voor het echtere werk in het veld. In het droge seizoen gebruik je ze in het veld en als het net iets te vettig wordt blijf je er netjes mee op de weg. Ze zijn het compromis tussen 2 types fietsen. Maar zoals met alle compromissen mis je natuurlijk de essentie van het “echte”, het zuivere spul. Koffie met teveel melk, bier met cola oftewel mazout, water in de wijn, in culinaire kringen worden deze tweeslachtigheden genadeloos verbannen.

Een voorzichtig polsen bij vélomaatjes naar die hybride toestanden had als enig effect dat men ernstig de wenkbrauwen fronste en ze zich vervolgens lelijk verslikten in hun Duvel of orval…

Ik wacht toch nog even om deze blog te deleten.

Een zondagmorgen volgens scenario 1.

Het is even voor acht. En dan? Lekker lang luieren in het gezellig warme bed.  Je schurkt  tegen je geliefde aan en overweegt een ochtendlijke stoeipartij. Als de zalige luiheid  dan uiteindelijk toch teveel wordt sta je op. Een heerlijk verkwikkende douche verwelkomt de dag. Je slentert naar de bakker. Versgebakken pistolets en heerlijk geurende koffie wat moet een mens nog meer? De zondagskrant misschien.

Na de zondagkrant en zijn laatste roddels uitgeplozen te hebben kan het al wat actiever.  Je stelt  daarbij de elementaire vraag: wat eten we deze middag? Volgende stappen in het verhaal zijn: gezellig op boodschappen, een eerste aperitiefje, wat kokkerellen, nog een aperitiefje en een lekkere maaltijd met een goed glas rode wijn. Natuurlijk laat je de afwas over aan vrouw en vaatwas. Net dat laatste glaasje rode wijn is er voor verantwoordelijk dat een middagdutje zich opdringt. Je gaat in de zetel liggen en doe je ogen toe. Nog heel even weergalmt het gekletter van potten en pannen in de keuken…

Nog een zondagmorgen volgens scenario 2.

6u45. De wekker blijft maar ergerlijk zeuren. Met een ferme mep breng je dat onding tot zwijgen. Een scheet. Je ploft je op de pot. Gisteren teveel Duvels gezien. Achter de spiegel staat een wezen met een gerimpelde kop en dikke wallen onder zijn ogen. Het is koud in de badkamer, logisch toch? De zondag slaat de verwarming om milieubewuste reden pas tegen 8u aan. Een warme douche moet dan maar de kou verdrijven. Even later onderneem je in de keuken een zoektocht naar iets eetbaars. Brood van gisteren. Tok tok. Brood van eergisteren dus. Buiten is het dankzij het miezerige weer nog halfdonker. Een Dafalgan forte sluit de maaltijd af. Volgende stappen in het verhaal zijn: je fiets meesleuren tot in een onooglijk en achterlijk gat. Daar verschillende uren in weer en wind door de modder ploegen. Koud krijgen. Het gevecht met je kater aangaan, net zoals vorige week en de week ervoor. Jezelf en vélo helemaal onder het slijk zien verdwijnen. Dat terug afkuisen. Weeral met teveel volk onder de douche en tenslotte, kers op de taart van een klote morgen: met nog een klodder slijk in je reet aan een stinkende toog gaan staan…

Waarom kiest een mens in godsnaam voor het 2^de scenario? Uit vrije wil dan nog!

Om je longen vol te pompen met de zuivere lucht van een mooie winterse ochtend?

Om je als een klein kind rot te amuseren en rond te crossen in een onnozel bos samen met honderden andere kerels die ook maar niet volwassen geraken?

Om op zijn minst de schijn hoog te houden dat je een gezond leven wil leiden?

Om met maten aan den toog te hangen, schunnige moppen te vertellen en even de dagelijkse sleur te vergeten?

Om af te zien en de adrenaline in je lijf te voelen?

Om je kop vrij te maken van alle kwellingen en jezelf even niet au sérieux te hoeven nemen?

Ik weet het niet.

Ik moet het toegeven, die bandjes staan erg janetterig op mijn vélo maar ze bollen toch verdomd goed. Voor de techneuten onder ons, deze “slick” banden zijn Michelin’s XCR road maar voor de vrienden zijn het de Michellekes. Het is verwonderlijk dat amper 3 millimeter caoutchouc erin slaagt 5 kg lucht in uw banden vast te houden. Lek rijden is hiermee een koud kunstje geworden, al moet ik toegeven dat die eer mij nog niet te beurt viel, ik bleef netjes op de “road” en dan valt het nog mee dat lekrijden.

Mijn Michellekes zijn er wel voor verantwoordelijk dat ik vlot 30 per uur haal zonder dat ik mijn tong uit mijn bek hoef te rijden. En dit heeft zo zijn voordelen. Je hebt een opmerkelijk groter bereik. Terwijl vroeger een uitstapje boven de 80km een heuse dagonderneming was, doe je dit met de Michellekes op een paar stevige uurtjes.

Gisteren zondag was het moment gekomen om deze supergladde beestjes uit te testen. Het noorden van frankrijk blijft me fascineren en Bergues (Sint-Winoksbergen in het Vlaams) ligt zo’n 45 km ver, heen en terug moest dus lukken. Bovendien gaven zowel het KMI als Meteo France een briesje van amper 2 bft. Uit.

Het was precies “lukken bakken”, op amper anderhalf uur tijd stond ik op de markt van Bergues. Op de markt of beter gezegd  “Place de la République” . Daar was, gezien het uur, nog geen kat te zien, alhoewel, ik kon er kennis maken met een vroege vogel en één van de reuzen: Alphonse. Het zijn toch maar mysterieuze typkes die “Géants”, ze zijn met bijna 300 in de streek van Noord-Frankrijk en behoren als één grote familie tot het wereld erfgoed van de Unersco. Het zijn niet zomaar reuzen, allemaal hebben ze een eigen verhaal te vertellen. Op een door de zon afgetrokken bordje lees ik dat Grand electeur (volksvertegenwoordiger) Alphonse de Lamartine ooit, tot zijn eigen verbazing, in Bergues, werd verkozen tot député. Later werd hij nog voor enkele dagen een groot staatsman maar door zijn exuberante levenstijl in Parijs bracht hij zijn ouwe dag toch in armoede door...

Op een bankje met zicht op “l’Electeur de Lamarine” eet ik mijmerend mijn boterhammetjes op en vraag me af of ik ook ooit in armoede eindig. Ik zit daarbij naast een gigantische bloembak met rode geraniums, en daarmee is het prentkaatje kompleet. Vlug nog even mijn Michellekes vooraan in beeld brengen en we kunnen terug naar huis.

De terugweg valt aardig tegen, Meteo France en het KMI hebben vermoedelijk , in navolging van Alphonse, samen de bloemetjes buiten gezet en hun voorspelling trekt dan ook op de ballen. Tussen 2 beaufort en 4 beaufort is er wel degelijk een verschil, zelfs met mijn Michellekes…

“Ik heb heel de zomer met reizen doorgebracht en ben halfweg mijn achtertuin geraakt.”

De naam van de auteur van dit citaat is ergens blijven plakken achteraan een van mijn afgestorven hersencellen maar het moet zeker een wijze mens geweest zijn…

Ik kan me zelfs niet herinneren dat er sedert mijn luiertijd ooit een zomer was zonder reisplannen verder dan de achtertuin. Tot dit jaar. Een onnoemelijke saaie gedachte die nog versterkt werd door een hoogst uitzonderlijke kwakkelzomer waar sedert het begin van de weersvoorspellingen geen gelijke voor bestaat? “Had ik maar een webcam om de diepdroevige blik van deze mens te zien”, denkt u nu? Helaas moet ik u teleurstellen.

Nooit heb ik zoveel tijd gehad om out-of-the-blue op mijne vélo te springen en mijn achtertuin af te reizen. Je komt er toch maar telkens weer in vergeten dorpjes en onbekende plekken. En ik die dacht had zo ongeveer alle uithoeken van onze streek gezien te hebben! Nauwelijks halfweg mijn achtertuin ben ik geraakt en al kan ik het nu nog moeilijk toegeven: het was een van mijn beste zomers. Wat een ontdekking…

De dodo blijft momenteel meer dan gewoonlijk aan de haak hangen. Nogal wat vrienden van de Dodo zijn verdwenen met vrouw, kroost en zwembroek, naar zonniger oorden. Zij die nog thuis zijn hebben het te druk met plannen en vergeten even hun geliefde tijdverdrijf. Af en toe steken al de eerste straffe vakantieverhalen de kop op en deze worden dan ook druk uitgewisseld op de terrasjes. Weinig tijd blijft er over om met de dodovrienden een afspraak te maken voor een onderhoudend ritje op een zonnige ochtend of zwoele avond. Hier en daar zie je toch een eenzame vriend van zijn geliefde hobby genieten maar ze zijn eerder zeldzaam. Dat er nauwelijks gefietst wordt kan je niet zeggen. De weg en het veld worden naarstig bevolkt door vreemd sprekenden die aan een slakkengangentje, een kaart voor zich uit houdend, hun weg terug naar de camping zoeken.

Zelf heb ik geen grootse reisplannen en dus blijven de ritjes door veld en wei een leuk perspectief voor de komende maanden. Het bloggeweld hier laat ik even voor wat het is, tenzij er dodowereldschokkend nieuws te melden valt ga ik even in zomerslaap en geniet in stilte van wat ik onderweg toevallig tegenkom…

Was het uitverveling of ben ik steeds rusteloos opzoek naar een nog onbekend pad? Deze week “waagde” ik me aan het “Groenhove” ruiterpad en ontdekte toch weer enkele leuke plekjes. Wat mijn dodo daarbij voelt is me niet duidelijk maar momenteel kampt hij met een identiteitscrisis vrees ik.

 

Het is toch al even geleden dat hier een berichtje verscheen over een vaste route. zo goed als alle mtb-routes in een straal van "een halfuur rijden " heb ik de voorbije jaren meermaals "bereden en beschreven". En geef toe, wat valt er op den duur nog te vertellen buiten dat het weer aller aardigst was en het parcours er lekker vettig bij lag?

1 route is tot vandaag ontsnapt aan mijn oog. De route van Nieuwkerke. Deze route maakt deel uit van de mountainbikeroutes "West-Vlaamse Heuvels". Niet iedereen op het forum is enthousiast over de route, weinig uitdagend, zo heet het... Daarom is deze route, jammer genoeg, links blijven liggen. Ook de afstand speelt een rol, je bent snel een kleine drie kwartier op weg naar Nieuwkerke en Kemmel passeren zonder te stoppen, het vraagt karakter.

Ok, de route is misschien niet de meest uitdagende maar zeker ook niet te onderschatten. Enkele pittige hellingen maken het je knap lastig. Met een 50% offroad gehalte verbleken zelfs de meeste routes. Toch staat genieten hier voorop. Vooral de lus richting Mesen kon me bekoren. Je draait de 2 lussen trouwens beter om: de lus richting Breemeersen (Bailleul) is er niet "neffenst". Frisse benen zijn dan ook geen overbodige luxe.

Ik kom hier terug!

 

Dag 4...

Het is zoals lekkere seks, je mag vooral het naspel niet vergeten!

En dus neem ik een dagje extra vrij. Op mijn gemak ontferm ik me over de vuile was die zulke tochten nu eenmaal met zich meebrengen. Een aardse geur stijgt op uit de plastiek zak. Ook de fiets wordt ontdaan van het opgedroogde slijk. Tot slot worden de fietskaarten netje terug opgeborgen. Of nee, ik schenk me een aperitief in en vouw de kaarten open op de keukentafel. In verbeelding volg ik de gevolgde route…Quercamps is het verste punt die we bereikten. Mijn ogen dwalen even verder westwaarts en ik herinner me de uitspraken “hier komen we terug”. Ik zet me met kaart en aperitief voor de computer een googel erop los: Guînes, Le Boullonnais, Les Trois-Pays, Auberge Le moulin d’Audenfort…

Dag 3: van St.-Omer naar huis…

Vivre comme Dieu en France!

Met zijn vieren blijven plakken in “le Blue note”. Gevolg? Een korte nacht achter de rug en toch wonderbaarlijk fris in het hoofd. Of is het schone schijn? Vandaag staat de terugtocht op het programma maar veel belangrijker: we gaan op zoek naar de bron van de ijzer. De start verloopt niet echt vlekkeloos, alweer een “platte” band die me staat uit te lachen. Over Noordpene wordt het terug heuvelachtig en dat valt me tegen, zijn het de kilometers van de voorbije dagen of moet ik toch de oorzaak in “le blue note” gaan zoeken? Mijn engelbewaarder op mijn schouder fluistert: “man toch, zeur niet, ge zijt gewoon te dik”. Verdomme ik heb nood aan een Duvel…

Over de bron van de ijzer bestaat er in deze streek enige discussie. De Lederzelenaren zijn ervan overtuigd dat de bron op hun grondgebied ligt. Maar in Buysscheure zijn ze ook van dat gedacht. Als we een Buysscheure de weg richting “la source” vragen, kan ik het niet laten om de vriendelijke man die ons de weg wijst te vragen of hij wel zeker is dat de bron in Buysscheure ligt en niet in Lederzele?

Zijn antwoord zal me lang bijblijven: “de bron ligt in Buysscheure op de weg naar Lederzele”…En gij nu.

Plechtig staan we aan de bron. Nee, dat de bron van onze ijzer een uitgedroogde beek blijkt te zijn, dat had ik niet verwacht…Mijn idyllisch beeld van een rotsblok waar, uit een koperen buis, kristal helder water opborrelt, valt in duigen…symbolisch doe ik een plasje in de ijzer en we zetten onze tocht in stilte voort, een uitgedroogde beek, kom dat tegen...

We laten ons relaxed met de wind meevoeren van het ene verstilde dorpje naar het andere, Broxele, Bollezele, Ekelsbeke, …We nemen er alle tijd om de gezellige dorpplaatsjes te bekijken en een terrasje kan daarbij niet ontbreken. Eindelijk mijn Duvel…Vivre comme Dieu en France.

Het is tenslotte zondag en op het middaguur protesteert mijn maag dan ook zo luidkeels dat mijn dodobroeders in Wormhout een café-restaurant invluchten…

Ongewoon voorzien we ons van een uitstekende portie “Carbonades Flamandes” samen met een stevige berg handgesneden frieten. Ondertussen bedenken we hoe we nog thuis zullen geraken. Maar dat het smaakt dat is zeker!

We vragen ons nog even af of ze in Wormhout de afkomst van hun dorpsnaam wel kennen, een affiche kondigt namelijk de verkiezing van Miss Wormhout aan en misschien hadden ze beter de titel “Houtwormprinses” genomen? Mijn verbeelding slaat even op hol…

We zoeken de LF1, de Noordzeefietsroute, op en dan  weet je het wel, we zijn bijna thuis…

Thuis komen heeft altijd iets magisch. Vroeger maakten ze daar grootse schilderijen van. De blijde intrede van…Met veel vlaggen en wimpels en overal zwaaiende mensen langs de straten. Een fanfare die ons begeleid naar de markt. Verkinderen die nog snel op alle hoeken een frietkot heeft gezet en Moortgat die gratis Duvels uitdeelt. Vtm en de Vrt brengen live vanuit Diksmuide verslag uit. Zo’n gevoel is dat! En al blijkt in de realiteit enkel vrouw en kinderen je op te wachten, het gevoel is er niet minder om…Na 3 dagen en ruim 250km te zwerven zijn we terug thuis.